nietsontziend

In Hallo Muur maakt Erik Jan Harmens - vader, schrijver, (ex-)verslaafde - de balans op van zijn leven (tot dan, op 44-jarige leeftijd).
Hij praat tegen een muur, en de muur luistert; stil, onbewogen, zonder oordeel. Harmens biecht op, legt bloot, snijdt zijn ziel open, en de lezer (deze althans) luistert; stil, bewogen, zonder oordeel.
Harmens' uitgeklede stijl hakt erin als een beitel. Het beeld is het verhaal van een man die worstelt met een alcoholverslaving, of eigenlijk: met het licht van de wereld. De beitel vormt ook de lezer zelf die, zodra hij begint met lezen, het boek eigenlijk pas weg kan leggen als het kunstwerk - een grillig beeld van licht en duisternis en een afgrond met randen waar bloed aan kleeft - voltooid is.
Het is een beeld van nietsontziende eerlijkheid; kwetsbaar, soms bikkelhard, en met een onderliggende zachtheid die altijd voelbaar is.
De beitel blijkt uiteindelijk ook een penseel. En een veer. En een verband.
Sommige boeken slepen je dusdanig mee de diepte in, dat je pas weer adem kunt halen als je boven komt in een wereld die niet helemaal dezelfde is.
Hallo Muur is zo'n boek.
De lezer heeft een (half) leven meegeleefd, en weet: er is iets veranderd.