Interessante geschiedenis en prima thriller

Het zevende sacrament zit, zoals de meeste boeken in de Nic Costa-serie, goed in elkaar. In het heden gaan Falcone, Peroni en Costa op zoek naar de voormalige archeoloog Giorgio Bramante, die net uit de gevangenis is na zijn jarenlange straf wegens moord. Hij wordt ervan verdacht nog een aantal moorden te hebben gepleegd, onder andere tijdens de momenten dat hij verlof had. De vermoorde mannen, zes in totaal, zijn volgens hem degenen die veertien jaar geleden zijn toen 7-jarige zoon Alisio hebben laten verdwijnen of zelfs hebben vermoord.
De tweede verhaallijn vertelt de aanloop naar de verdwijning van Alissio veertien jaar geleden, in de catacomben onder Rome - het terrein waar zijn vader onderzoek deed naar de Mithraïsche cultuur.

Langzamerhand komen heden en verleden bij elkaar. Aan alle kanten zijn er strubbelingen en worden er piketpaaltjes geplaatst in plaats van dat de rechercheurs alle gelegenheid krijgen hun werk te doen. Is Bramante een gewetenloze moordenaar of een zwaar getraumatiseerde vader? Als de vermoorde mannen zes sacramenten waren, wie is dan het zevende? Is dat Falcone die veertien jaar geleden betrokken was bij de mislukte opsporing van Alissio?
De vragen stapelen zich op en ook de tijd dringt.

Hewson heeft met Het zevende sacrament weer een prima thriller afgeleverd. Er zijn zoveel lijntjes en er is zoveel informatie, onder andere over de Mithraïsche cultuur en de vele ondergrondse schatten van Rome, dat het je af en toe duizelt. Het is goed opletten wie welke rol speelt. De personages worden redelijk goed uitgewerkt, maar de lezer wordt geacht de hoofdpersonen (Falcone, Peroni, Costa en hun partners) al te kennen uit eerdere boeken. Er wordt wel goed teruggegrepen maar voor een volledig begrijpen van de onderlinge verhoudingen is het aan te raden de serie op volgorde te lezen.