Prachtig, met subliem einde!

‘Wanneer de burgeroorlogen in het voormalig Joegoslavië beginnen, vlucht Sasa met zijn moeder naar Duitsland. Later volgt zijn vader hen. In Duitsland moet een nieuw bestaan opgebouwd worden. Jaren later rijst bij Sasa de vraag: Wie ben ik en waar kom ik vandaan? Ben ik Duitser, Bosniër of Joegoslaaf? En hoe bepaal je dat?’

Dit boek is veel. Veel onderwerpen, maar vooral veel moois! Het gaat over herkomst, over opgroeien, over discriminatie, over Joegoslavië en Bosnië maar ook over dementie.

Het boek is opgebouwd uit korte hoofdstukken die wat heen en weer springen over de onderwerpen en de tijd. Toch vond ik dit nergens storend, op één of andere manier voelt het voor een zoektocht natuurlijk aan en het klopt gewoon, overal!

Sasa schrijft in korte, krachtige zinnen waar heel veel verbeelding uit spreekt. Even afdwalen en je kan zomaar iets prachtigs gemist hebben. Het is echt een boek wat je met aandacht moet lezen.
Bespiegelingen, observaties, anekdotes, woorden, geuren, geluiden, associaties, ze buitelen over elkaar heen, maar ik vond het nergens te veel. Regelmatig komen stukjes ook weer terug, dan krijgen ze meer context.
Ik heb ook regelmatig moeten grinniken om de subtiele humor. Qua taal is dit boek echt genieten! Complimenten dan ook aan de vertaalster: Annemarie Vlaming!

En dan het einde: ik vond het subliem!! Ik ga er niets over verklappen maar ik kan je wel vertellen dat je het keer op keer kan herlezen!

Dit boek staat op de longlist van de Europese Literatuurprijs. Wat mij betreft een kanshebber!

Excuses overigens aan de auteur over het niet correct spellen van zijn naam. Mijn toetsenbord wil met geen mogelijkheid de juiste diakritische tekens tevoorschijn toveren.