Een krachtig en menselijk verhaal.

‘In dit boek volgen we twee verhaallijnen: dat van de 70-jarige milieuactiviste Signe die in 2017 met haar zeilboot de oceaan oversteekt om een statement te maken met de lading die ze aan boord heeft. De andere verhaallijn gaat over David en zijn dochtertje Lou die in 2041 moeten vluchten uit het door droogte en branden geteisterde Zuid-Frankrijk.
Wanneer David en Lou op land een verlaten zeilboot vinden, raakt hun vlucht verweven met datgene waar Signe voor gestreden heeft.’

Hoe zou een wereld waarin (drinkbaar) water dreigt op te raken eruit zien? Maja Lunde weet dit pijnlijk duidelijk over te brengen. En nee, dat is geen vrolijk verhaal. Dat is een verhaal van honger en dorst, van angst en eenzaamheid. In goed overdachte, enigszins onderkoelde maar krachtige zinnen weet Lunde vooral de eenzaamheid heel sterk weer te geven. Maar ook het machteloze en het strijden tegen beter weten in blijft je bij.

Toch is het niet allemaal kommer en kwel in dit boek. Zowel Signe als David blijven hoop koesteren, op een betere toekomst, voor zichzelf of voor andere generaties. Hiervoor zijn ze bereid om offers te leveren, maar ook zij blijven mensen (met behoeftes en wensen). Hierin komen de beide verhalen ook weer prachtig bij elkaar.
Alles in dit boek draait om water, ook daarin raken de levens van Signe en David op een bijzondere manier met elkaar verweven.

Met het einde was ik in eerste instantie niet zo blij: het ging me te abrupt, ik was nog niet klaar met het verhaal. Maar aan de andere kant merk ik ook dat ik aan het boek blijf denken, aan hoe menselijk bepaalde keuzes zijn. Ik heb het boek al weer een paar keer opgepakt om een stukje te herlezen en ineens de verbinding te zien met een andere passage uit het boek. Dat maakt ook dat het boek veel meer is dan een waarschuwing over klimaatverandering.

Een krachtig boek over een wereld waarvan ik vrees dat we ernaar op weg zijn wanneer we nu niets doen. Maar ook een verhaal over moeilijke keuzes maken!