Een verhaal dat zich laag voor laag onthult

“Ik ga dat anders doen.” Hoe vaak horen we dat niet om ons heen, wanneer het om ouder-kindrelaties gaat? En eerlijk, ik heb dat zelf ook vaak genoeg gedacht. Maar wat nu als bepaalde patronen zo diep in ons wezen verankerd zijn? In hoeverre zijn we ons van alles bewust? En zijn sommige patronen niet ook een beetje generatie ingegeven? Inge Duine schreef met ‘Alles wat er is’ een werkelijk prachtige roman over intergenerationeel trauma die gebaseerd is op een ware familiegeschiedenis. Hierin probeert Mira bij haar ongeneeslijk zieke moeder de waarheid te ontfutselen over drie zelfmoorden in de familie. Maar er is al zo lang over gezwegen, en wat weet iedereen echt?

Het klinkt als een zwaar thema, maar het verhaal voelt verrassend licht. Met een schrijfstijl die direct en krachtig is weet Inge Duine een intiem verhaal heel beeldend neer te zetten. Het verhaal boeide me van begin tot eind en zette me aan het denken over eigen patronen en een familiegeschiedenis waarin ook zelfmoorden, zij het op meer afstand, voorkomen. Het boek confronteert maar shockeert niet.

Een bijzonder mooi verhaal, waarbij de Matroesjkapop een prachtig symbool is van overerving, van lagen die om ons heen gevormd worden en van een verhaal dat zich laag voor laag onthult. Heel erg knap geschreven!