Een boek als een kabbelend beekje

De Koreaanse schrijfster Miye Lee had zich al vaak vragen gesteld met betrekking tot dromen voordat zij besloot er zelf een boek over te schrijven. Fictie, dat wel. In haar debuut “De Dallergut Dromenwinkel” brengt zij dromen bijeen in een winkel waar slapende klanten een passende droom uit kunnen zoeken, daarbij geadviseerd door Dallergut en zijn winkelteam. Als lezer maak je jouw intrede in deze wereld aan de hand van Penny, de nieuwste aanwinst onder de verkopers van de dromenwinkel.

Het concept dat Lee heeft uitgedacht bevat vele mooie vondsten, zoals een bijzondere groep dromenmakers, het betalen met emoties en andere eigenaardigheden die kleur geven aan de door haar bedachte wereld. Hoewel de winkel daardoor voor een groot deel tot leven komt in het boek, blijft de lezer ook met veel vragen zitten over hoe de dingen precies werken op deze plaats vol dromen. Sommige ideeën zouden net wat meer uitgediept moeten worden om echt te zorgen voor een wereld waarin je als lezer wordt meegezogen in een weliswaar bedachte maar toch geloofwaardige wereld.

Het boek kan gezien worden als een bundeling korte verhalen, waarin steeds een bepaald onderdeel van de wereld dan wel een bepaalde droom, klant of verkoper wordt uitgelicht. De hoofdstukken vormen steeds afgeronde en onderhoudende schetsen die samen een beeld geven van de eerste maanden die Penny doorbrengt in haar nieuwe baan. Langzaamaan raakt niet alleen zij maar ook de lezer ingeburgerd in de gebruiken en eigenaardigheden van de winkel en leren we met haar de mensen kennen die deze wereld bevolken.

De verkopers zijn een zeer diverse groep met elk zo hun eigen verkooptechnieken, waardoor de sfeer op elke afdeling van het dromenwarenhuis geheel verschillend is. Helaas blijven de personages, ook Penny, wat oppervlakkig. Hier en daar wordt wat dieper ingegaan op achtergronden van de klanten of verkopers, maar echt heel veel wijzer wordt de lezer (nog) niet over de emoties, wensen en gedachten van de personages. Dit maakt ook dat je niet heel erg mee gaat leven met hen.

Dit lijkt sowieso de stijl van het boek te zijn: er zijn geen echt grote hoogte- of dieptepunten in het verhaal. Het boek leest als een klaterende waterval die constant in hetzelfde ritme naar beneden komt in een rustig bergbeekje: met soms net iets hoger of lager opspattend water, maar nooit echt grote golven veroorzakend. Het leven van de klanten kent, zoals elk leven, echt wel moeilijke momenten, zelfs zeer verdrietige, maar ze worden in dit boek zo gebracht dat het nooit echt een grote (emotionele) reactie opwekt bij de lezer. Het boek wordt neergezet als healing fiction en misschien is juist dat wel het beoogde helende effect ervan: het kan gelezen worden in een toestand waarbij de lezer nooit echt uit balans raakt. Zen?