Niet alle mysteries brullen even luid, sommige fluisteren tussen de pagina’s.

Vanaf de eerste pagina voelde ik hoe diep dit verhaal me zou raken. Het is prachtig geschreven en gebaseerd op historische feiten, wat het des te indringender maakt. De proloog grijpt je meteen bij de keel: het is 1942 en midden in de nacht wordt de directeur van Artis, Arman Sunier, gewekt door een afgrijselijke kreet. Al snel blijkt dat er een verminkt kinderlichaam is gevonden in de kooi van de Siberische tijger, die gewoon op slot is. Wie is het kind? En hoe is het in de kooi terechtgekomen?
Het verhaal springt daarna terug naar 1940. Amsterdam is bezet door de Duitsers, maar Artis blijft voorlopig een plek waar mensen even aan de oorlog kunnen ontsnappen. Voor Sjors, het zoontje van de directeur, is de dierentuin zijn thuis. Samen met zijn beste vriend Sjmiel beleeft hij er avonturen tussen de dieren. Hun vriendschap en nieuwsgierigheid zorgen voor lichte, warme momenten, maar de dreiging is nooit ver weg. Sjmiel is Joods en dus niet veilig. De manier waarop die angst langzaam het verhaal binnensluipt, raakte me enorm.
Je beleeft alles door de ogen van twee kinderen en precies dat maakt het zo hartverscheurend. De vader van Sjors doet ondertussen alles wat hij kan om zowel de dieren als Joodse mensen te helpen. De haat en het onrecht tegenover Joden komen hard binnen en maken boos en verdrietig tegelijk.
De schrijfstijl is meeslepend en levendig. Je voelt de spanning, het verdriet en de wanhoop, maar ook de naastenliefde, de vriendschap en de liefde voor de dieren. Het is duidelijk hoeveel research de auteurs, Wouter Polspoel en Herman Van Campenhout, hebben gedaan. Ook de nevenverhalen, zoals de verliefdheid van Sjors’ zus op een Duitse soldaat, voegen extra spanning toe.
Het einde is aangrijpend en emotioneel. Het mysterie van Artis wordt opgelost en liet me niet onberoerd achter. Dit is een uniek oorlogsverhaal: hartverscheurend, warm en onvergetelijk.