Zeer verdiende Gouden Griffel

Het verhaal van Cato. Een meisje van 12 die er voornamelijk alleen voor staat. Aan haar vader heeft ze weinig en haar moeder is er niet meer. Buurvrouw en huisvrouw Cornelia werkt haar vaker tegen dan met haar mee. Een prachtig verhaal over je mooiste herinneringen en liefhebben en loslaten van het verleden. Mooie poëtische zinnen, zeker in het begin. Zoals in het hoofdstuk Gekste middag ooit: “De doos met zijn spullen van vroeger had de gordijnen in zijn hart opengerukt en Marla was het zonlicht dat nu door de ramen naar binnen spoelde”.
Dit boek krijgt van mij echt 5 sterren. Het is in een prachtige, poëtisch literaire stijl geschreven. Er zitten veel diepere lagen in het boek, daarom vind ik het ook lastig om er een genre aan te koppelen. Echt een boek dat je niet meer loslaat en als het uit is je nog lang laat denken.
Wel is dit een perfect voorbeeld van het verschil tussen een griffelboek en een kinderjury boek. Ik zou het boek voorlezen, als daar veel gelegenheid voor is. Iedere dag heel kort zou zonde zijn. Dit boek wil je snel uit hebben en zo blijf je er ook in. Daarnaast zou ik het adviseren aan kinderen die veel nadenken en voorlopen op het gebied van lezen. Niet zomaar ieder kind uit groep 8 spreekt dit aan.
Dit boek moet gelezen worden door iedereen ouder dan 12 jaar, want dit pareltje wil ik niemand onthouden.
Ook prachtig voor een levensbeschouwing les: de levensvragen over leven en dood, wie ben ik en veel meer andere aspecten komen prachtig voor in dit verhaal.