Elke dag op een zinloze job

Stel je voor dat je een mooi diploma hebt. Maar geen matching job. En dan plots ben je dankbaar voor een job waar je niet voor studeerde, maar je een inkomen geeft en waarvan iedereen zegt dat je blij moet zijn om daar in dé fabriek te mogen werken. Tot je iets anders vindt. Ook al is dat de hele dag papier versnipperen of teksten nalezen waar nooit fouten in zijn te vinden of het catalogeren van alle mossoorten op het bedrijf zonder doel. Zinloze jobs die de grens doen vervagen tussen tijd en personages, waar niemand merkt dat je niets presteert en zelfs af en toe een dutje doet.. Het enige wat kleur aan je dagen geeft zijn de mysterieuze vogels die op het domein van de fabriek wonen : ´de zee bevindt zich voor hun ogen, de hele wereld ligt voor hen open, ze hoeven maar de lucht in te vliegen en ze zijn vrijuit ergens anders naartoe te gaan´. En toch blijven ze .. net zoals deze drie personages. Zo ook dit boek. Het in slaap gewiegd worden door de zinnen waar niet veel in gebeurt, waar je vaak in schokjes en plots beseft dat de auteur alweer van perspectief is veranderd. En toch blijf je lezen, getrokken door iets. Een boek zonder hoofdstukken en slechts om de paar pagina´s een nieuwe alinea. Een kafkaiaans verhaal. Je houdt ervan of je legt het opzij.