Dagboek van een 14 jarige jongen

Veertien zijn en een dagboek bijhouden. Herkenbaar. Het eerst stom vinden en dan toch steeds verder schrijven. Herkenbaar. Soms kort. Soms lang. Herkenbaar. Over verliefdheid. Over school. Over elke dag. Puberdrama´s. Herkenbaar.
Alleen werd dit dagboek door een jongen geschreven en daar eindigde voor mij de herkenbaarheid. Dus liet ik mijn veertienjarige zoon wat meelezen (want het boek gaf me bij momenten rode oortjes en - als moeder zijnde van pubers - soms wel eens de vraag of mijn pubers daar ook mee bezig zijn). Ik kreeg een negatief antwoord dus niet elke veertienjarige jongen zal zich erin herkennen (of het aan zijn moeder verklappen). Een vermakelijk dagboek waar ook een podcast bijhoort (die er trouwens voor het boek al was).