Leuk idee, maar...

Weer zo'n boek wat ik zo graag goed had gevonden, maar wat gewoonweg niet lukt om goed te worden en is het eigenlijk redelijk voorspelbaar. Zoals driehoeksverhouding - of is het in dit geval een vierkant? Als
Het idee van losse zielen kennen we eigenlijk al van de boeken van Phillip Pullman en eerlijk gezegd wordt het daarin veel beter vertolkt. En de Archomanten lijken geïnspireerd op de slechteriken van Miss Peregines Peculiar Children van Ransom Briggs. Ziellozen die op zoek zijn naar - in dit geval - de Illumunisten.

Als bovenstaande alles was dan had ik me daar niet echt aan gestoord. Het is per slot van rekening een debuut en ik kan begrijpen dat een auteur zijn of haar eigen stem en verhaal moet kunnen vinden.
Maar de schrijfstijl stoorde me heel erg. De dialogen voelden niet goed aan, emoties werden niet uitgediept en er werd zoveel uitgelegd maar zo weinig beleefd (emotioneel). Er gebeurden vreselijke dingen. Er was verdriet, woede, eenzaamheid en wat al niet meer; maar ik voelde het niet.
Het pakte me totaal niet.
O. En na al die emoties van de eerste dag, een lange reis en een nacht vol dromen wordt er niet gedacht dat Dana misschien wel eens honger kon hebben?