Oei, en ik had het zo graag leuk gevonden.

Holly's Kerstgeheim is zo'n boek die op het oog alles heeft - tenminste als je van het genre 'chick-lit' en kerstverhalen houdt. Een intrigerend plot met een vleugje spookachtige mysterie, een mooie omgeving, sneeuw, redelijk interessante karakters en ook nog een theesalon in kerstsfeer.

Het had zo leuk kunnen zijn maar toch schuurt het voor mij aan alle kanten.
Om met de schrijfstijl te beginnen die is wel heel simpel en veel te beschrijvend in de dialogen. Een voorbeeld?
'Heb jij alles versierd? Leuk thema.' Hij volgde haar naar de trap en ze begonnen omhoog te lopen.
'Het bord en de afbeeldingen? En het engelenhaar dat overal hangt? Ja ik ben dol op Kerstmis. Normaal hangen andere afbeeldingen aan de muren; filmposters. Maar dan voor sprookjes. Dat leek me wel passend omdat het hier een beetje op de toren van Rapunzel lijkt ...
[ einde fragment]
Dit soort dialogen, die maar door en door gaan zijn in mijn ogen gemaakt en alleen geschreven om de boel te beschrijven.
Hierdoor sloeg het verhaal voor mij al heel gauw dood. Ook door zinnen als: Een hele mooie vrouw met bruin haar en bruine ogen stak haar hoofd om de deur, waarvan Lrcyn aannam dat hij naar de keuken leidde,, en glimlachtte naar hen.Er verschenen kuiltjes in haar wangen en Lorcyn glimlachte terug.
"O! Hallo, sorry ik was de mince pies net uit de oven aan het halen. Ik heb er denk ik een stuk of twaalf gemaakt. Wat we niet opeten mogen jullie mee naar huis nemen' [einde fragment]
En dan gaat het nog een tijd door over mincepies, hoe lekker ze zijn en hoeveel er iedereen wel opkan (minstens vier blijkbaar)

Teveel informatie die weinig meerwaarde heeft en waardoor het verhaal niet lekker doorloopt. Ook vraag ik me af wat de meerwaarde van de dame haar fantastisch mooie uiterlijk is en of het voor het verhaal nuttig is om dat op die manier te vertellen.
Goed, ik vind het dus geen fijne schrijfstijl. Ik werd niet in het verhaal getrokken. Hetzelfde geldt voor de flashbacks die zich op dezelfde plek zo'n honderd jaar eerder afspelen. Twee liefdesverhalen in een nogal dun boek. Haastwerk noemde een andere recensent het en ik moet haar gelijk geven. Het voelt aan als een samenvatting waarin je niet de tijd krijgt om te investeren in het verhaal en de karakters.
Het verhaal op zich is juist wel interessant. Zoals gezegd twee liefdesverhalen die op wonderlijke wijze bij elkaar komen. Jammer genoeg alleen niet goed uitgewerkt.

Een gemiste kans. De twee sterren zijn omdat het idee sterk is - anders had ik het bij eentje gehouden.