Prachtig

22 banen was een van mijn favoriete boeken die ik vorig jaar gelezen heb. Windkracht 17 is dat zeker voor dit jaar.
Ik hou van de schrijfstijl van de schrijfster en de metaforen en symboliek die ze gebruikt. Ook het verhaal zelf, net als 22 banen niet vrolijk, boeit van het begin tot het einde. Ik kon me goed inleven en vond bepaalde keuzes heel begrijpelijk, ook al zou je willen dat ze anders kiest.
Twee voorbeelden van mooie zinnen:
“…zwijgen we, terwijl we de veel te grote radijsjesboterhammen die ik heb gesmeerd aanvallen zoals bestraling kankercellen aanvalt.”
“Voor mijn doen word ik de laatste tijd veel omarmd, denk ik, en ik denk dat ik dat fijn vind”
Het lezen meer dan waard. Eerst 22 banen en dan deze. Jammer dat ik ze al uit heb.