You love it or you hate it

Zoals met al dit soort fenomenen zijn er al veel al dan niet grappige memes te vinden op internet over Marie Kondo. Ook hebben al veel mensen een mening gevormd op basis van veelal uit hun verband getrokken quotes en beweringen "van Marie Kondo". Ik kon het boek via de plaatselijke Yardsale gratis bij een kennis ophalen en het lag al een tijd in de kast. Toen zag ik op Netflix de serie. Heerlijk met je griep op de bank zien hoe niet alleen kasten, kamers en huizen transformeren maar ook de bewoners zelf. Ik werd er meteen enthousiast van maar je die griep he...o ja ik had het boek nog liggen. Een fjne aanvulling op de serie en vice versa ook.

Als je door de Amerikaanse manier van schrijven prikt en je ondertussen dat schattige petiterige Japanse vrouwtje het hoort zeggen is het een leerzaam boek.

Ja het is op punten zweverig maar ik zie hier veel mensen die dat veroordelen zonder het zelf, zonder vooroordeel, geprobeerd te hebben.

Nee ik begroet mn huis ook niet als ik thuis kom en nee ik bedankt niet mijn schoenen en mijn handtas voor verrichtte diensten maar in basis van dat alles zit een punt. Als je googled wordt er veel over dankbaarheid en bijbehorende rituelen geschreven. Dankbaarheid is een fijn, positief gevoel. Hoe fijn is het wel niet om ergens dankbaar voor te zijn, maar dan moet je er wel bewust bij stil staan.

Om sommige dingen heb ik we heel erg moeten lachen. Bij een klant -vrouw van in de vijftig (daar heeft ze er veel van) liggen alle sokken in bolletjes en panty's in de knoop in de la. O horror! "De sokken en panty's in je la zijn eigenlijk met vakantie. Tijdens hun dagelijkse werk worden ze wreed getrapt , zitten ze gevangen tussen je voet en je schoen en verdragen ze de druk en wrijving om jouw dierbare voetjes te beschermen. De tijd in hun sokkenla is hun enige kans op rust. Maar als ze worden teruggevouwen, opgerold tot ballen of geknoopt zijn ze continu in een gespannen staat, hun stof is uitgerekt en hun elastiek staat op spanning." Ofwel recept voor sokken met een burnout haha.

Maar waar het eigenlijk op neer komt is dat je door een, naar mijn mening, goed doordachte en gestructureerde techniek die iedereen zou moeten kunnen doen, uiteindelijk een heerlijk luchtig opgeruimd huis hebt en dat je alleen nog maar dingen om je heen hebt die je "joy sparken". Daar zou iedereen blij van worden.

Ik ben zelf niet van plan om er meteen een groot project van te maken maar ben wel begonnen met de mijn kledingkast en die van de kinderen. Bij de seizoenswisseling had ik al 3 zakken weggedaan maar ook nu staan er weer 2 zakken klaar. De op te vouwen kleding opgevouwen en opgeborgen volgens de Marie Kondo methode neemt veel minder ruimte in en is veel overzichtelijker. Nu mijn man nog zijn deel doen en de zomerkleding tackelen (dus nee dat heb ik niet helemaal volgende de methode gedaan ;-)).

Conclusie ik vond het boek een aanrader zeker ik combinatie met de serie op Netflix