Spannend, maar soms te veel

Dan Brown doet weer waar hij goed in is: je vanaf pagina één meesleuren in een achtbaan van symboliek, geheime genootschappen en “oh wacht, WAT?!”-momenten. "Het ultieme geheim" leest als een Netflix-serie die je eigenlijk allang had moeten uitzetten omdat het 3 uur ’s nachts is… maar ja, nog één hoofdstuk dan. En nog één. En nog één.

Het verhaal zit strak in elkaar en de spanning is precies goed gedoseerd. Cliffhangers? Check. Onmogelijke puzzels die binnen 30 seconden worden opgelost door iemand met een fotografisch geheugen? Dubbel check. Het is typisch Dan Brown, en dat is zowel een compliment als een kleine waarschuwing.

Want waar het boek soms een beetje struikelt, is in de wetenschappelijke diepgang. Begrijp me niet verkeerd: het is interessant, indrukwekkend zelfs. Maar af en toe voelt het alsof je midden in een spannend achtervolgingsverhaal ineens een college krijgt waar je je niet voor hebt ingeschreven. Tegen de tijd dat je denkt: “Ja, ik snap het… soort van,” zijn de personages alweer drie plotwendingen verder en zit jij nog mentaal bij paragraaf twee van de uitleg.

Toch blijft het geheel overeind dankzij het tempo en de intrige. Zelfs als je niet alles volledig volgt, voel je dat er iets groots en slims achter zit – en dat is eigenlijk al genoeg om door te blijven lezen.

Kortom: een spannend, slim en soms lichtelijk vermoeiend avontuur. Perfect voor wie houdt van actie met een intellectueel sausje, maar misschien met Google binnen handbereik voor de zekerheid.

Ik geef 4 van de vijf sterren minus één ster voor de “wacht even, wat bedoel je precies?” -momenten