Van thriller fan naar een deepgood fan, dankzij Esther Stui

Soms krijg je als lezer een cadeautje waar je even stil van wordt. Dit was zo’n moment.
Ik mocht het e-book al lezen vóórdat het officieel verscheen — nog voordat het in de (online) winkel lag, nog voordat andere lezers hun eerste pagina omsloegen.
En eerlijk? Dat voelde als een enorme eer. Alsof je een verhaal in handen krijgt dat nog niet helemaal de wereld in is gegaan. Dat vertrouwen van auteur en uitgever voelde niet vanzelfsprekend . En precies daarom extra bijzonder voor mij.

Stel je voor: je bent Alexa, windturbine-monteur. Jij klimt voor je werk zonder moeite op hoogtes waar normale mensen al stress van krijgen als ze er alleen maar naar kijken. Terwijl anderen twijfelen over een lage keukentrap, denkt Alexa:
“Leuk, een turbineblad. Waar is de koffie?”
Dan gebeurt het. Alexa en haar beste vriend en collega Niels krijgen een kans waar je hart sneller van gaat draaien dan een windmolen in stormkracht tien: een exclusieve opleiding bij Wind Force in Denemarken. Nieuwe mega-turbines, groot project, groeikansen. Alles klopt.
Behalve thuis.
Want natuurlijk is er iemand die zegt: “Denemarken? Nee.”
Alsof Denemarken een soort verboden gebied is waar je na zonsondergang niet moet komen.
Alexa kijkt naar haar leven, naar haar relatie, naar die opleiding en denkt:
“Oké. Ik kies voor mezelf.”

En eerlijk? Dat is precies de energie waar je als lezer blij van wordt. Hup. Koffer pakken. Werklaarzen aan. Gaan.
Maar Denemarken is voor Alexa niet alleen werk. Het is ook persoonlijk.
Er hangt al jaren een groot vraagteken boven haar familiegeschiedenis: een onbekende Deense opa. Ze heeft weinig aanwijzingen, maar wel genoeg om te denken: dit ga ik uitzoeken.
Alexa is niet van het “misschien later”.
Alexa is van het “nu meteen”.
En dan… belt ze aan bij een adres. Met haar aanwijzingen. Met haar vragen.
En daar staat Torsten Pedersen.
Niet zomaar iemand.
Nee hoor. Torsten blijkt vicepresident van Wind Force én trainer tijdens die opleiding.
Dus je zit als lezer meteen:
“Wacht even. Hoe groot is de kans dat de man die mogelijk iets met je familie te maken heeft óók je meerdere is?”
Precies. Of het is toeval?

Terwijl de opleiding doorgaat en Alexa steeds meer puzzelstukjes bij elkaar raapt, ontstaat er een spannend spel van vertrouwen, twijfel en halve waarheden. Torsten is intrigerend en gesloten. Het type persoon dat je aantrekt en tegelijk een beetje nerveus maakt.
Gelukkig is daar Niels. De beste vriend die niet meegesleept wordt in drama, maar gewoon rustig blijft kijken naar wat er wél klopt. Als Alexa in haar hoofd drie scenario’s tegelijk draait, is hij degene die zegt: “Oké. Wat weten we zeker?” En soms heb je dat als lezer net zo hard nodig als zij.

En dan het mooiste: je denkt meerdere keren dat je het snapt. Dat je het doorhebt.
En dan zegt het boek of eigenlijk de titel: niets is wat het lijkt.
Want precies wat de titel belooft, gebeurt ook.

Niet alles is wat het lijkt van Esther Stui leest zo makkelijk weg dat je denkt: “Even één hoofdstukje.” En dan zit je ineens muurvast. Niet omdat het zwaar geschreven is, nee integendeel. Maar omdat je voelt dat er iets misgaat. Vanaf het begin hangt er een soort dreiging in de lucht. Alsof het verhaal je zachtjes waarschuwt: er komt iets aan. En jij kunt het niet tegenhouden. Dat beklemmende gevoel maakt het zó lekker om te lezen.

Wat Esther Stui sterk doet, is dat ze je laat twijfelen aan alles en iedereen. Je voelt je soms een amateur-detective met lichte stress: theorieën bedenken, mensen wantrouwen, ze weer vertrouwen, opnieuw twijfelen. En ondertussen groeit dat nare gevoel: deze titel is geen loze belofte, dit is een waarschuwing.
Ik ben echt een thriller fan. Geef mij duister, spanning en plottwists. Maar Esther Stui heeft iets gemeens gedaan: door haar boeken ben ik óók een deepgood-lezer geworden. Wel alleen bij haar hoor. Zij is mijn uitzondering. Waar ik normaal denk: “Geef me stress”, denk ik hier: “Geef me spanning én gevoel.”

En ja hoor; het boek heeft me ook nog eens veel te nieuwsgierig gemaakt naar Denemarken. Zo nieuwsgierig dat ik Google Maps erbij heb gepakt om te kijken of de plekken echt bestaan. Gewoon. Voor mijn eigen gemoedsrust. En misschien een toekomstige bucketlist. Alleen wel met de kanttekening dat als ik daar straks loop, ik bij elk rustig straatje ga denken: “Hier gebeurt vast iets.” Dankjewel daarvoor Esther Stui hahaha

Mijn Conclusie:
Een heerlijke weglezer met intrige, tempo en personages waarbij je soms hardop denkt:
“Alexa… meisje… wat dóé je?” Maar wel liefdevol. Want je leest tóch door. Spannend, vlot, met een fijne vibe.
En blijkbaar ook gevaarlijk ; want voor je het weet ben je vakanties aan het plannen in Denemarken.