Losse flodder

De cover van Nachtrit spreekt gelijk aan en nodigt uit tot lezen. Voeg daar aan toe dat dit boek de Canadese debutantenprijs heeft gewonnen die ook Peter Robinson en Kathy Reichs al eens ten deel vielen en je begint verwachtingsvol te lezen. Soms zit het mee en soms zit het tegen. In dit geval was sprake van het laatste.

Nachtrit gaat over Walker Devereaux, een jongen die op drie jarige leeftijd door zijn moeder in de steek is gelaten. Na het verslijten van een aantal pleeggezinnen weet hij toch een vast huis te vinden en een normaal leven te leiden. Hij werkt ’s nachts als taxichauffeur, heeft eigen woonruimte en scharrelt wat met collega Krista. Toch blijft de nieuwsgierigheid naar zijn familiegeschiedenis aan hem knagen. Waarom heeft zijn moeder hem op 3 jarige leeftijd achtergelaten langs de kant van de weg? Waarom heeft hij het gevoel dat ze er min of meer toe gedwongen werd? Met niets anders dan een oude brief van zijn moeder en een foto van vroeger probeert hij antwoorden te krijgen op al zijn vragen. Als tijdens zijn zoektocht de auto van zijn vriendin in brand wordt gestoken en zijn kat wordt vermoord kan Walker alleen maar concluderen dat niet iedereen de waarheid boven tafel wil hebben.

De ingrediënten van Nachtrit zijn veelbelovend, alleen de uitwerking laat te wensen over. Met een iets te luchtige schrijfstijl haalt auteur Nichol de spanning uit het verhaal. Er gebeuren wel wat enge dingen, maar de summiere aandacht die hieraan wordt besteedt, maakt dat het geheel zeker niet creepy aandoet en dat je er snel overheen leest. Door teveel omzwervingen in zijn vertelstijl drijft Nichol steeds verder af van de in potentie broeierige en spannende kern van het verhaal. Het resultaat is een losse flodder met oppervlakkige karakters en een voorspelbare ontknoping die weinig indruk maakt. Jammer.