Afscheid

Er is één ding zeker: Rosamund Lupton laat je niet koud met haar thrillers. Haar eerste boek “zusje” werd in 2010 een groot succes. Ze won de Richard and Judy Award 2011 en de Strand Magazine critics Award 2011 voor het beste debuut. Ook zijn er meer dan een half miljoen exemplaren van verkocht. Later is Rosamund Lupton haar tweede boek en wat voor een? Het kreeg heel wat lovende commentaar en werd door Amazon verkozen tot het beste boek van 2012.

Op een warme zomerdag vond de jaarlijkse sportdag op Sidley house plaats. Grace’s kinderen zijn beiden aanwezig. Adam als deelnemer en Jenny als schoolverpleegster. Opeens komt er rook uit het gebouw, dikke, zwarte rook. Grace beseft dat haar kinderen nog beiden in het gebouw aanwezig zijn. Een lichte opluchting verschijnt op haar gezicht wanneer ze haar zoon buiten ziet staan in de armen van de andere onderwijsassistent Rowena White. Maar waar is haar dochter? Jenny is nog in het gebouw aanwezig. Grace holt als de bliksem in het gebouw om haar dochter te zoeken, maar dit is helaas ten koste van zichzelf. Grace en Jenny worden beiden zwaargewond naar het ziekenhuis gebracht, hun toestand is kritiek. Mike, Grace haar man en schoonzus Sarah komen zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Sarah vertelt Mike dat alles erop wijst dat dit geen ongeluk is. De brand is met opzet aangestoken. Dankzij het doorzettingsvermogen van Sarah en Mike komen ze stilaan dichter bij de dader.

De verhaallijn was wel even wennen, aangezien het wordt verteld uit het perspectief van Grace. Zowel Grace als Jenny zijn als het ware uit hun lichaam getreden en beleven alles vanaf de zijlijn. Op deze manier proberen ze de dader te ontmaskeren vanuit hun wereld. Dit heeft de band tussen moeder en dochter in zeker mate versterkt. Naar mijn mening zat er zeker en vast een diepere betekenis achter: doorheen het verhaal had Grace door dat ze haar dochter moest loslaten. Jenny gaat verder studeren en is toch wel zeker op een leeftijd gekomen waar ze haar eigen beslissingen kan nemen. Doorheen het verhaal komen er zeker heel wat emotionele aspecten aan bod. Een voorbeeld hiervan is wanneer de kleine Adam beschuldigt wordt de dader van de brand te zijn. Dit heeft natuurlijk voor veel woede en verontwaardiging gezorgd. Grace spreekt haar geliefde man aan met “jij” wat een speciale wending geeft aan het verhaal. Ze verwijst hiermee telkens naar haar hechte band met haar man. Ook wist Rosamund Lupton perfect hoe ze de spanning moest opbouwen: telkens wanneer je dacht de dader gevonden te hebben, werd je op een ander spoor gezet.

Dit boek is naar mijn mening zeker het lezen waard. Het heeft een heel andere verhaallijn dan dat je normaal gewend bent: het perspectief is volledig geschreven vanuit het punt van Grace die zich bevindt in een andere wereld. Ik begrijp dat niet iedereen fan zal zijn van deze schrijfstijl. Een klein puntje van kritiek dat ik toch wel wil geven is het langdradige middenstuk. Het begin werd zeer goed ingeleid en was in zekere mate onderbouwd, naarmate we in het ziekenhuis waren werd het wat langdradig. Je kreeg steeds dezelfde situatie die herhaald werd: Grace en Jenny gingen mee op onderzoek met Sarah en probeerde de dader te zoeken. Naarmate het einde kon het me terug bekoren. De grote plot twist op het einde heeft mij in sterke mate verrast. Voor alle lezers die graag een spannend verhaal lezen vanuit het perspectief van een slachtoffer, is het boek Later zeker een aanrader.