Confronterend en hartverscheurend levensecht...

' Als ze zes zijn, komt Mila hun leven binnengestapt. Op hun drieënveertigste stapt ze er , even dramatisch, weer uit. Hun wegen scheidden zich en kruisten elkaar, maar altijd blijven ze met elkaar verstrengeld. Ook de dood en kinderen liepen onlosmakelijk met hen mee'
Deze eerste zinnen op de achterflap wekte onmiddellijk mijn nieuwsgierigheid, drang om meer te lezen, te begrijpen. Dat laatste vond ik in het begin moeilijk. Er waren verschillende personages en veel sprongen in de tijd. Sommige delen moest ik even terug lezen om in het verhaal te komen.
Maar wat een prachtige zinnen, gevoelens, herkenbare dieptes die je zelf amper kan verwoorden , taal onbeschrijflijk mooi. Zelden zo dikwijls stil gestaan bij de diepgang van het boek.
Het verhaal wordt ook steeds duidelijker en werkt naar een ongelooflijke climax toe.

' Herinneringen overleven niet tussen stenen of houten muren. Herinneringen overleven in zacht vlees.
En daar zal hij blijven; in elke porie van haar huid tot ze zelf uiteen valt tot stof. Je kunt scheiden van wie je zo liefhebt, maar afscheid nemen kun je nooit.'

of 'Het was makkelijk praten als je de golven meehad en niet tegen zeven stromen op moest zwemmen'

of ' Hij miste haar zoals je soms een deken mist'

Neen het is uit de context gehaald , het geheel is een ongelooflijk diep en prachtig verteld verhaal.
Dat het verhaal zich gedeeltelijk in Antwerpen afspeelt , met specifieke alom gekende plaatsen is mooi meegenomen.
De rugzak die elk personage met zich meedraagt is niet alleen elk op zich boeiend maar ook zeer realistisch.
Met weinig woorden weet de schrijfster echt te raken. Het blijft lang nazinderen weet ik nu al.
Lezen dus , alle verdere beschrijvingen overbodig.