Schrijnend

David Smit is de hoofdpersoon in dit boek maar eigenlijk gaat het hele verhaal over Jochem. Het getreiter begint al als Jochem z’n kleren gestolen worden na de gymles en hij daardoor niet op de klassenfoto komt en daarna escaleert het steeds verder. Het is net alsof je naar een verkeersongeluk kijkt in slow motion. Iedereen staat erbij en kijkt ernaar. Liever gezegd: de leerlingen durven er niks van te zeggen en er iets aan te doen omdat ze bang zijn om dan zelf gepest te worden. En de leerkrachten zitten niet op te letten en hebben niets door. De gymleraar doet zelfs doodleuk mee met het pesten omdat hij denkt dat Jochem op die manier gemotiveerd zal raken om meer te bewegen en af te vallen. Dit had niet zo ver hoeven te komen. Op meerdere momenten had er iemand, wie dan ook, kunnen ingrijpen maar dat gebeurde niet. David greep niet in omdat hij liefdesverdriet had (zijn meisje Vera heeft iemand anders) maar dan nog is hij degene die de laatste noodkreet van Jochem heeft gehoord en dus ook de laatste persoon die ook niets heeft gedaan en niet heeft geholpen. De film heb ik ook gezien, die is ook erg goed. Is wel een tijd geleden dat ik die heb gezien dus ik zou niet alle verschillen tussen de film en het boek meer weten.