Vermakelijk, maar weinig nieuws

Dit boek is zo chaotisch mogelijk opgebouwd, maar leest lekker weg. Het geeft niet echt antwoorden op persoonlijke vragen, want de nadruk ligt op B-artiesten, want meneer Derksen vindt het voetbal toch eigenlijk lagere kunst dan muziek Je wil ook iets van zijn priveleven weten en dat wordt sporadsisch behandeld. Zijn relatie met zijn andere dochter komt nauwelijks naar voren. Het verhaal had wel wat compacter gekund. Sommige stukken over dronken artiesten heb ik geskipt. Iets gemist?
Het boek speelt zich af ten tijde van de Akwasi-rel, waar Johan Derksen voor racist werd uitgemaakt, omdat hij zich bij een foto van zwarte piet de vraag stelde of dit misschien Akwasi was. Akwasi is die meneer die als woordkunstenaar te boek staat en openlijk oproept tot geweld, maar dankzij een bevriende officier van justitie niet werd vervolgd omdat dat het oproepen tot geweld prima past in het publieke debat. Gelukkig heeft Derksen nooit zijn excuses gemaakt voor zijn slechte grap. Maar wat ik jammer vind is dat hij gewoon is blijven samenwerken met Genee omdat hij bang was dat John de Mol hem aan zijn contract zou houden.

Hiervandaan lopen we mee het dagelijks leven en wordt het verleden opgehaald met plakboeken en tochtjes langs voorlopige woonplekken. Hij is enig kind en zijn vader was niet bepaald een fijn figuur voor zijn moeder. Hij is op 17 jarige leeftijd uit huis gegaan en heeft zich vechtend op het voetbalveld en achter de typemachine staande gehouden.