Geloof maakt meer kapot dan je lief is

Hoezo, dacht ik toen ik het boek van Dennis Biesma ruilde tegen mijn roman #Rafels, Kwam de regen van binnen? Nu ik Dennis' autobiografie uit heb, begrijp ik het. En snap ik ook hoe het geloof, of het nu Jehova's Getuige, 'gewoon' christendom, islam, joods of wat dan ook is, iemand langzaam maar zeker kan verstikken en opslokken. Dom wil maken ook, murw door angst.
Eerlijk gezegd wist ik niet dat jehova's elkaar zo heel erg in de greep houden en in de ban kunnen doen. Wat een veilige haven voor een kleine jongen, dacht ik aanvankelijk en verderop: wat een eenzaam leven, angstig ook en wat een moed om toch je eigen kritisch vermogen te volgen. Kortom, over de inhoud van 'De regen...' niets dan lof.
Wel plaats ik een kleine kanttekening bij de stijl, of, zoals je wilt, de vorm waarin de auteur deze autobiografie heeft gegoten.
Van mij had het wel iets spannender gemogen: dat de auteur iets meer uit zichzelf als hoofdpersoon was getreden en met reflectie naar dat joch had gekeken, of naar die puber, of volwassen gast zodat het boek minder 'een chronologisch verslag van een leven' had geleken. Daarom hadden bepaalde scènes wat mij betreft ook in dialoogvorm op papier gezet kunnen zijn, of in flashbacks.
Jammer wel, maar hoe dan ook, qua inhoud is deze aanklacht tegen alles verstikkende (en de waarheid verhullende) religie een goeie aanwinst: dat het meer afvalligen over de drempel zal trekken.