Meeslepend verdrietig

Na mij eerst te ergeren aan het zogenaamde platte taalgebruik, vaak bijna fonetisch opgeschreven, greep Shuggie Bain mij bij de kladden. De ongeneeslijke alcoholische moeder, de verdrietige optimist Shuggie die zijn moeder denkt te kunnen redden en ondertussen uit de wrede klauwen van homohatende buurt- en schoolgenoten moet zien te blijven. De afwezige (gevluchte) zus, de broer die zijn droom om kunstenaar te worden in vaderschap ziet vervliegen, de vreselijke mannen die moeder dronken voeren om seks met haar te hebben. Voila, het harteloze leven van een armoedige dronkenlap, een leven vol gemiste kansen. Mijn god, jongen, dacht ik vaak, hoe kan jij leven. Ik was bang dat hij Shuggy, ook aan de drank zou raken, of de dope.
Of dat gebeurt moet je zelf maar lezen in dit al met al prachtig debuut voor Douglas Stuart. Hoewel het "dialect" bleef hinderen heb ik het met plezier uitgelezen. Een aanrader!