Dromerige, bitterzoete roman over eigentijds onderwerp

Het boek De Tijdsontkenner vertelt het verhaal van Eric, man van rond de vijftig , die worsteld met ouder worden, zijn baan en relatie, en terecht komt in een burn-out. Terugblikkend op zijn leven herkauwt hij zijn ervaringen vanaf zijn vroege jeugd en probeert keuzes te verklaren en op een rijtje te krijgen. Het liefst wil hij de tijd op een nieuwe manier in delen: niet lineair, maar rond, gerangschikt naar intensiteit. "Zijn behoefte aan antidateren is groot".

Ilse Ceulemans werkte als journalist bij tijdschriften als Flair en Libelle en houdt niet van holle managerstaal, maar van normale mensentaal. Deze veelzijdige roman is daarvan een bewijs en staat bovendien vol flagrante en plezante beschouwingen. "Het ergste van ouder worden is dat je in je hoofd altijd die schalkse snuiter blijft. En dat niemand dat nog pikt".

Het verhaal wisselt soepel in tijd, waardoor de lezer soms de chronologie bijster is, maar dit kan als grappige bijkomstigheid gezien worden die past bij de titel. Halverwege kruipt Erics leven een richting in die de lezer de adem beneemt en meelij opwekt. Zeker draagt dit boek bij aan meer begrip voor een taboe onderwerp. "Vrijen was veranderd. Vrijen was verdrietig geworden." De rol van de goudvis doet wat geforceerd funtioneel aan, totdat Ceulemens haar pijl afschiet en een quote verbindt met een scherpe vondst: "De mens is vrij, maar hij vindt zijn beperking in zijn eigen vrijheid, zei Simone de Beauvoir. De mens is een omgekeerde goudvis." Best geniaal. Mooie zinnen met een beetje vlaamse saus. Een mooi boek is op de wereld gezet. Lezen!

Waardering: 4 sterren