De leugenaar

Sylvia komt achter een groot geheim van haar man en vanaf dat moment gaat het alleen maar slechter. De dood achtervokgr haar en trauma's uit het verleden spelen weer op. Ze zoekt de hulp van haar vroegere behandelaar, WP.

WP besluit om Sylvia te helpen. Op een gegeven moment begint ze echter verbanden te zien en vallen puzzelstukjes op hun plaats en blijken dingen anders dan gedacht en haalt het verleden haar in. WP vreest voor haar eigen leven en dat van haar dierbaren.

Kamphuis heeft een ijzersterkte thriller geschreven. De combinatie van het verhaal uit het oogpunt van de dader en het verhaal vanuit de hulpverlener, maakt het heel interessant. De overwegingen van de dader en de moorden die gepleegd worden, lijken verklaarbaar vanuit het zicht van de dader. Zelfs begrijpelijk en je wilt deze dan zo graag helpen! Echter de machteloosheid die je als slachtoffer ervaart, maakt dat je juist de dader om het leven wilt brengen. Die twee perspectieven gecombineerd is echt heel goed en zorgt ervoor dat het leest als een trein.

Het verhaal wordt verteld vanuit Sylvia in de ik-persoon en vanuit WP in de derde persoon. Waarom hiervoor gekozen is, geen idee. Was fijner lezen geweest als het beide hetzelfde zou zijn. Daarnaast hadden sommige passages nog wat gedetailleerder beschreven mogen worden, om echt de gruwelijkheid van de daden te benadrukken. Ondanks dat, is dit verhaal spannend van begin tot eind en neemt het een heel andere wending dan gedacht.

Als moeder heb ik gehuild, als hulpverlener voelde ik dezelfde ethische dilemma's als WP en als lezer voelde ik een achtbaan aan emoties en een gat aan het einde. Want de laatste regel, is niet het einde van het verhaal.

"De leugenaar" is een verhaal waarbij je als lezer sympathie en haat voelt voor de dader. Een thriller met een emotionele lading die echter wat meer gruwel mocht bezitten. Maar het leest snel weg en is een aanrader voor thrillerfans