Het huis van verwrongen zielen

Al zo lang Meryle zich kan herinneren, gaan ze van pleeggezin naar pleeggezin. Ze kan nergens lang genoeg blijven om zich thuis te voelen. En dat is de schuld van De Man Zonder Gezicht. Een demon die achter haar aan zit. Als ze bij de familie Bell terecht komt, voelt het alsof ze is aangekomen en durft ze te dromen van een toekomst. Maar dan is hij er weer. En met hem, vele geheimen. Meryle zal alles op alles moeten zetten om deze demon te slim af te zijn. Lukt het haar?

Visser heeft waarlijk een waanzinnig goed verhaal neergezet. Doordrenkt van emoties en geloofwaardige paranormale verschijningen. Ze creëert een wereld waarin de dood niet het einde betekent en aan de andere kant, juist het einde is. Waarin familie en vrienden belangrijk en nodig zijn. Maar ook waarin niets is zoals het lijkt en moeilijke keuzes gemaakt moeten worden.

De gedetailleerde manier waarop Visser schrijft, maakt dat je als lezer geen grote fantasie moet hebben om het zo voor je te zien. Zowel de personen alsook het Swan Song Manor e.d. De manier waarop heden en verleden met elkaar vervlochten zijn, wordt ook zo goed tot één verhaal gebracht, dat het echt als een einde voelt. Daarnaast schuwt deze auteur niet om met de emoties van de lezer te sollen. Menig traantje heeft gevloeid tijdens het lezen van de uitgebreid beschreven gruwelijkheden, net zoals het bloed rijkelijk vloeit in dit verhaal.

"Het huis van verwrongen zielen" is in alle opzichten een waanzinnig goed boek.  Gedetailleerd, vol emoties en qua omslag en binnenwerk een waar pareltje.  Een absolute aanrader.