Peter Zantingh doet het weer

Ik merk op dat ik een van zijn boeken gemist heb. De Eerste maandag van de maand uit 2014. Toch maar eens vlug achteraan gaan.

Net als Een uur en achttien minuten en Na Mattias is Tussentijds wederom een fijnzinnig en gevoelvolle roman zoals wij die kennen van Peter Zantingh.

Eén volzin wil ik je niet onthouden: Een baan waarbij ik het, met de vroeger te pas en te onpas door mijn vader gereciteerde regel van Lucebert in gedachten, al snel als mijn belangrijkste taak zag om de niet in geld uit te drukken waarde van de publieke ruimte weerbaar te maken tegen de krachten die er liever de economische potentie uit haalden, door wat het dan ook was - een plein, een speeltuin, een stuk groen, een fietsenrek desnoods - met wortel en al uit de grond te trekken en er iets winstgevends voor in de plaats te zetten.

Blijf deze schrijver volgen! DasMag weet echt wel waar Abraham de mosterd haalt.