De katten waren voor mij het leukst

Ik vond dit een beeldig geschreven boek met hier en daar een vleugje humor, vooral in de communicatie tussen Agnes en Havelock.

‘Ik zou willen dat je me had laten doodbloeden; dan hoefde ik je stomme preken niet aan te horen.’

Het verhaal speelt zich af in het Montréal van de jaren 1920 en volgt Agnes, die haar leven volledig heeft toegewijd aan een kattenopvang. Wanneer ze moet verhuizen, komt ze in aanraking met magie en met Havelock, een magiër met een twijfelachtig verleden.

‘Een kat is de ziel van een huis’

Het verhaal heeft een laag tempo. Ik had moeite om erin te komen; voor mijn gevoel duurde het lang voordat er echt iets gebeurde, waardoor ik soms mijn aandacht verloor. Ook miste ik wat meer diepgang in de personages en achtergrondinformatie. Over de wereld van de magiërs komen we bijvoorbeeld maar weinig te weten.

Rond de 75 à 80% begint het tempo wat aan te trekken en gebeuren er meer dingen. Vanaf dat punt wist het verhaal mijn aandacht beter vast te houden.

Het meest heb ik genoten van de stukjes over de katten, hun brutale, ondeugende gedrag en de grappige uitspraken van Agnes, haar zus Élise en Havelock.

‘Wiens idee was het om gezelschapsdieren te maken van een ras kwaadaardige carnivoren?’