Patroondoorbrekend

In een melige bui besluiten Mylo en zijn beste vriend Mees tot een experiment: met niets anders dan een hamer en een tang vuren ze een kogel af. Het gaat gruwelijk mis, Mees krijgt de kogel in zijn hoofd en sterft. Mylo moet verder leven zonder zijn vriend en mét een enorm schuldgevoel. Mylo's opa blijft hem steunen en samen gaan ze op reis. Naar Amerika, het land waar opa's roots liggen en waar Mylo's vader woont, die hij nooit eerder heeft ontmoet. Maar een reis die bevrijdend zou moeten zijn na de onvoorstelbare gebeurtenissen thuis, legt juist een gruwelijk geheim bloot. Een geheim waarin opa al zijn hele leven gevangen zit en dat alles te maken blijkt te hebben met de dood van Mees. Lukt het Mylo om te ontsnappen aan het patroon dat zijn familie al drie generaties in zijn greep houdt?

Het is knap hoe Marco Kunst de meerdere lagen van het woord 'patroon' heeft kunnen belichten in dit verhaal. 'Patroon' als in de kogel waar het ongeluk met Mees mee ontstaat, maar ook 'patroon' als in vastzitten in een bepaalde structuur, positief of negatief. Marco Kunst schrijft over patronen zien, patronen voelen, maar het mooiste nog, patronen doorbreken.

In zijn epiloog schrijft hij mijn inziens het mooiste stuk van het boek: 'Patronen van vroeger, van familie of gewoontes of wie je was of hoe je het altijd deed of hoe je altijd dacht.. Al die dingen zijn geen noodlot - het zijn alleen maar patronen. Sporen van dingen die voorbij zijn. Sporen in je hersenen. Misschien zijn het wel littekens, maar wat dan nog? Het zijn maar sporen. Niet anders dan de toevallige ribbels in het zand, op het strand bij laagwater. Ze liggen niet vast. Als je die patronen ziet en herkent, kun je je ervan losmaken. Iets anders gaan doen.

Ik zou het boek nog niet in mijn groep 8 kunnen gebruiken. Het is een mooi thema om te behandelen, maar het taalgebruik en de diepere lagen zijn nog niet geschikt voor deze leeftijd. Zeker wel aan te raden voor kinderen rond hun 14e of 15e levensjaar!

⭐️⭐️⭐️⭐️

Dean