Zusje (Rosamund Lupton)

De bestseller ‘Zusje’ van Rosamund Lupton is gepubliceerd in 2010 en in 2011 werd het boek bekroond met de Richard & Judy Award voor beste debuut. Het boek stond op de bestsellerlijst van de New York Times en Sunday Times waarna het in maar liefst 30 talen vertaald werd. Er zijn ongeveer 1,3 miljoen exemplaren verkocht wereldwijd. De Britse schrijfster volgde literatuur aan de University of Cambridge. Na haar opleiding werkte ze eerst als scriptschrijver voor televisie en films. Het boek is zeer degelijk vertaald naar het Nederlands door Marcel Rouwé en Iris Bol. Later schreef Rosamund Lupton ook nog andere thrillers: ‘Afterwards’, ‘The Quality of Silence’ en Three Hours’.

Het verhaal gaat van start wanneer Beatrice Hemming wordt opgebeld door haar moeder die haar meldt dat haar jongere zus Tess Hemming vermist is. Beatrice neemt de eerste vlucht naar Londen waar ze Tess al na enkele dagen vinden in een openbaar toilet van Hyde Park. De politie neemt al snel aan dat de doodsoorzaak zelfmoord is na nader onderzoek over Tess’ leven voor haar dood. Haar kind was enkele dagen voor het voorval doodgeboren en ze stelde zeer depressief gedrag waarna werd vastgesteld dat ze een aan postnatale psychose leed. Maar Beatrice kan zich absoluut niet neerleggen bij deze verklaring omdat ze ervan overtuigd is dat dit niets voor haar zus is. Ze vraagt vervolgens aan de politie de zaak te behandelen als een moord maar dit echter tevergeefs. Beatrice gaat dan maar zelf op zoek naar antwoorden. Beatrice ontwikkelde steeds meer wantrouwen naar de mensen in haar zus’ omgeving en kwam op allerlei verschillende mogelijke scenario’s uit. Ze begint stilaan te ondervinden dat ze haar zus toch minder goed kende dan ze dacht ondanks hun rijkelijk contact waar ze elkaar voortdurend op de hoogte hielden. Beatrice blijft doorzetten omdat ze weet dat haar zus vol levenslust zat en zelfmoord niets voor haar was na het verlies van hun broertje Leo. Hij heeft tot achtjarige leeftijd gevochten om te blijven leven waardoor Beatrice en Tess het leven hoog stellen. Na verschillende aanwijzingen komt Beatrice steeds dichter bij de waarheid maar de weg naar antwoorden wordt steeds eenzamer en aangrijpender. Zal Beatrice haar stelling kunnen bewijzen of zal ze zichzelf volledig verliezen in de zoektocht ernaar?

De schrijfster zet verschillende zaken centraal, zo focust ze enorm op de ongeneesbare taaislijmziekte en zet doorheen het boek de gruwel van deze ziekte in de kijker. De lijdensweg van Leo wordt telkens benadrukt, evenals de gentherapie die het ongeboren kindje van Tess misschien kon sparen van deze ongeneesbare ziekte. Tegen het einde van het verhaal wordt er een zeer belangrijke rol toegeëigend aan deze gentherapie. Het is me ook opgevallen dat de schrijfster de gedachten rondom het rouwproces in de belangstelling wil brengen. Beatrice haar gedachtegang rondom het rouwproces wordt zeer grondig in beeld gebracht. Beatrice wordt vaak geconfronteerd met veel medeleven door haar omgeving door dat stereotiep denken van het rouwproces. Dat creëert een excuus voor hoe ijverig ze op zoek gaat naar antwoorden.

De zussen hun band werd verschillende keren geëvalueerd door Beatrice. Ze hecht immens veel belang aan goed contact en waardevol onderhoud hiervan. Beatrice ontwikkelt een enorm schuldgevoel omdat ze de laatste dagen voor Tess’ dood niet had teruggebeld nadat Tess belde na het overlijden van haar kind. De twee zussen zijn zeer verschillend op vlak van levensstijl, karakter, interesses, relaties,… maar zijn toch zeer gewaagd aan elkaar. Beatrice haalt ook veel herinneringen op door te verwijzen naar discussies, e-mailgesprekken en gedeelde ervaringen waaruit blijkt dat ze elkaar wel degelijk goed kenden.

Als lezer volg je het hele verhaal door de ogen van Beatrice en ben je even onwetend als haar over de feiten waardoor er een enorme spanning gecreëerd wordt. Beatrice legt doorheen het verhaal een verklaring af bij de advocaat Wright waar ze haar volledige zoektocht in detail uitlegt. Door deze gesprekken worden je vragen beantwoord maar de verklaring duurt enkele dagen en je wordt dus vaak even in spanning gehouden voor het vervolg. De schrijfster gaf door het verschil in tijdzones vaak vooruitzichten beknopt weer waardoor je nieuwsgieriger werd. Je weet al gauw in het verhaal dat Beatrice gelijk heeft wat betreft de doodsoorzaak van haar zus maar dat blijft zo abstract dat je een enorme drang voelt om verder te lezen.

Het boek was anderzijds ook zeer ontroerend omdat Beatrice een eenzijdig gesprek voert door gebruik te maken van één grote brief naar Tess. Ze spreekt de lezer steeds aan met ‘je’, ‘jouw’,… terwijl ze Tess aanspreekt en dit sleurt je volledig mee in de verhaallijn en ontroert je ook.
Je voelt je ook extra betrokken omdat de schrijfster vaak e-mails, briefuitwisselingen en gesprekken weergeeft doorheen het verhaal waardoor je de persoonlijkheid van de personages tot in detail leert kennen. Vaak zet de schrijfster ook onnodige info tussen haakjes, maar dat zorgt er ook voor dat je het gevoel hebt dat je deel uitmaakt van de zoektocht en dat je de personages beter kent.

In het dankwoord verkondigt de schrijfster dat ze haar eigen jongere zus als inspiratiebron gebruikte en dat verklaart de nadruk op de zusterband die centraal staat doorheen het verhaal. De schrijfster heeft ook een relatief negatieve kijk op vaderfiguren zoals hun eigen vader en de andere vaders die aan bod komen zoals Emilio Cado (de vader van Tess’ baby) en Mitch (de vader van Kasia’s baby). Ze schildert hen vaak af als onbekwame vaderfiguren die niet trouw zijn.

Het boek leest zeer gemakkelijk door de aangename schrijfstijl en het minimum aan moeilijke constructies en woordenschat. De schrijfstijl in briefvorm was zeer aansprekend en betrekt je mee in het verhaal. Het boek zit vol spanning door het gebruik van klifhangers, de kleine tips en het zeer onverwachte einde van het verhaal. Het vergt geen enkele moeite het boek uit te lezen door de voortdurende spanning die overheerst. De visie op rouwen in het boek is zeer aangrijpend en de schrijfster weet de dood mooi te omschrijven en dit schenkt het vermogen om na het lezen van het boek hier dieper over na te denken. Zo omschrijft Rosamund Lupton rouw als liefde die verandert in eeuwig gemis. Het boek is ook zeer mysterieus: omdat je het denkproces van Beatrice volgt, bewandel je verschillende mogelijke scenario’s waardoor je wel eens verward kan worden. Er worden wel veel details zeer grondig omschreven die Beatrice ervaart, deze zorgen voor een behoefte aan kennis en halen je soms even uit de voortdurende spanning.

Ik stel vast dat dit boek zeer aantrekkelijk is voor een groot publiek door de aangename schrijfstijl. Er is een mooi evenwicht tussen spanning en ontroering waardoor je meegesleurd wordt in het verhaal. De centrale thema’s worden grondig en mooi verwoord en zijn voor veel mensen ook van toepassing waardoor het verhaal extra emotioneel is. ‘Zusje’ is zijn prijs zeker waard en ook een absolute aanrader.