Dat is nog eens een cadeau aan jezelf

Als ik het goed onthouden heb (ik ben te lui om te factchecken), deed Vonnegut zichzelf het schrijven van dit boek cadeau toen hij 50 werd. Ik denk dat er zelden een beter verjaardagscadeau is bedacht. Hoewel sommige woorden in het kader van wokeness wat werkbrauwen zullen doen fronsen, is dit een boek dat in alle opzichten het hart op de goede plek heeft. Ook een personage dat doordraait en dan onsympathieke dingen gaat doen, wordt desalniettemin met compassie beschreven. Het is zonde om het verhaal uit de doeken te doen, omdat het even inventief als van de pot gerukt is. Vonneguts vaste karakter, de mislukte sf-schrijver Kilgore Trout, heeft een glansrol in dit boek. Wat hou ik van die man!