Wel veel van hetzelfde

Dit is het vierde boek in de Valerie Lane reeks. Het is zeker niet het slechtste deel. Het is lekker leesvoer voor een dagje strand of in de tuin.

Susan heeft een wolwinkel. Ze heeft jaren geleden een kindje verloren. En ze kan geen kinderen meer krijgen. Ze wil haar hart niet meer open stellen, aangezien mannen haar steeds verlaten. Ze heeft dit geheim met niemand gedeeld, ook niet haar vriendinnen van Valerie Lane.

Ze doet veel vrijwilligerswerk, vooral bij de daklozenopvang. Dat werd wel heel vaak benoemd, ik vond dat ze te veel als heilig boontje werd weg gezet. Ook omdat ze iemand in dienst neemt, die ze niet kan betalen. Uiteindelijk vindt ze natuurlijk een goede man.