De Noorse dochter

Charlotte keert na jaren
terug naar Noorwegen om daar in een gerenommeerd hotel als chefkok aan de slag te gaan. Het hotel kreeg een totale renovatie en dit was onder leiding van architect Harrison. Charlotte neemt Harrison mee op uitstapjes om de Noorse natuur en cultuur op te snuiven. Ze ontdekken dat ze gezamenlijke interesses en issues hebben, maar ook is er een connectie & aantrekkingskracht die niet te ontkennen is.
Als Charlotte het kistje van haar overgrootmoeder krijgt is de terugkeer naar Noorwegen helemaal de juiste.
Amalia verblijft in een hospice en kan aan Charlotte misschien zelf nog wat toelichten waarom het kistje ooit is achtergelaten in Londen.
De Noorse dochter heeft toch weer een heel andere insteek tot uitkomst dan de vorige verhalen. Het draait vooral rond rouwen, herpakken en liefhebben en dat is voor beide genres van toepassing.
Vechten voor de liefde, bewuste keuzes maken, afkomst en financiële zekerheid, kiezen voor jezelf of het geluk van je naasten…
En keuzes maken is soms opofferen, achterlaten, durven en omarmen.
Soraya Lane weet met de juiste finesse en personages haar verhaal neer te zetten. Toch was voor mij dit het minste verhaal in de reeks. Ik had meer van de oude Amalia verwacht hoe ze haar verhaal zou vertellen aan haar dochter en achterkleindochter.
Dat Soraya Lane je weer laat reizen en genieten van de Noorse natuur en cultuur is altijd een surplus.
Het boek leest erg fijn weg, de overstappen in tijdsperiodes verlopen heel vlot en creëeren de gewenste leeslust. Want altijd wil je zoals de nabestaanden weten waarom dit kistje is gevuld en achtergebleven is in Londen.

3,5 ster

@missp_her_books_read