Traag en langdradig

Hoewel ik gek ben op de serie Sherlock met Benedict Cumberbatch in de hoofdrol, moet ik zeggen dat ik naar mijn weten nog geen van de geschreven verhalen over Sherlock Holmes heb gelezen. Maar ik was wel benieuwd naar ‘Arrowood’, de tegenhanger van Sherlock, geschreven door Mick Finlay. Hoewel dit boek in het Engels in 2017 is uitgebracht, voelt het aan alsof Mick Finlay dit zeker in dezelfde tijd als Sir Arthur Conan Doyle heeft geschreven. Het speelt zich ook af in de tijd van Holmes, Arrowood is de Holmes voor de armere bevolking van Londen.

Dat het verhaal zich afspeelt in de jaren 80 van de 19e eeuw, is wel duidelijk. Het verhaal voelt zeker authentiek aan en is zeer gedetailleerd en geloofwaardig. Maar heel boeiend, nee, dat vond ik het niet. Ik vond het vooral behoorlijk traag, Arrowood en zijn partner doen er lang over om alle aspecten van deze zaak te ontdekken en worden meerdere malen op een zijspoor gebracht. Eigenlijk zijn ze het hele boek met deze zaak bezig en ondanks dat er wat ontwikkelingen tussendoor plaatsvinden, gebeurt er niet zo heel veel.

Door de traagheid van het verhaal had ik het idee alsof ik heel lang in dit boek bezig was en raakte ik bijna in een leesdip. Daar baalde ik wel een beetje van. Misschien probeerde Mick Finlay op het succes van Sherlock mee te liften, maar wat mij betreft had hij beter een andere setting voor zijn verhaal kunnen kiezen. Nee, dit was niet mijn boek. Als je van de boeken van Sherlock Holmes houdt, kan ik me voorstellen dat dit wel interessant kan zijn en misschien zeker ook wel leuk, maar voor mij was het helaas niet mijn ding.

‘Arrowood’ van Mick Finlay voelde als een soort slap aftreksel van Holmes en was voor mij traag en voelde langdradig aan. Helaas niets voor mij.