De Zilveren Kroon

"Er was eens…"

De twintigjarige Emilia is een heel normale student, maar op een dag staat haar hele leven op z’n kop. Als de koninklijke familie van het koninkrijk Constantië omkomt, staat de troonopvolging op het spel. Emilia’s vader wordt tot koning gekroond en Emilia wordt als zijn onwettige dochter opeens de kroonprinses van het land. Haar nieuwe leven in het paleis zou een sprookje kunnen zijn, maar Emilia merkt al snel dat er veel intriges en machtsspelletjes op de achtergrond spelen. Carter Thorne, de zoon van haar stiefmoeder, moet niets van haar weten. Maar Emilia is niet van plan zich door wie dan ook in de hoek te laten plaatsen, ook niet door Carter, die haar hart sneller laat kloppen…

"Weet je wat zo grappig is aan sprookjes? Je hoort nooit hoe het afloopt met het knappe keukenmeisje nadat ze in een gouden koets de zonsondergang tegemoet is gereden met haar onverschrokken prins en bij hem is ingetrokken in zijn kasteel."

De kracht van een cover! Als we waren afgegaan op de cover van de Engelstalige uitgave, zouden we dit boek nooit gelezen hebben. Uiteraard is smaak daarin bepalend, maar de Nederlandse cover vinden wij veel mooier en sprak ons daardoor meteen aan.

Dit boek tovert meteen een grote glimlach op ons gezicht en die lach blijft aanhouden tot het eind. Een genre waarin Sprookjes en New Adult elkaar ontmoeten. Je voelt de (seksuele) spanningen tussen de personages direct en dit weet Julie vast te houden tot aan het eind.

“Mensen met zijn uiterlijk, de winnaars van de genetische loterij, zeg maar, hebben zelden veel gevoel voor humor. Dat komt omdat ze, in tegenstelling tot gewone stervelingen zoals wij, niet hun best hoeven te doen voor aandacht of liefde. Die krijgen ze gewoon op een presenteerblaadje aangeboden zodra hun perfect gevormde gezichten het levenslicht aanschouwen.”

“Zijn ogen kijken me even strak aan. Het is alsof ik in twee hemelsblauwe schilden kijk…”

Klassieke thema’s die we van de sprookjes kennen, zijn ook terug te lezen in dit boek. Echter heeft Julie de uitspraken in een modern jasje gestoken. Daardoor bevat het verhaal ook een passende dosis humor.

"Ik dacht dat mijn petemoei vleugeltjes had en een toverstafje', zeg ik tenslotte, glimlachend tegen wil en dank. 'In plaats daarvan krijg ik een grofgebekte wietroker op designerhakken?"

Het boek leest ontzettend vlot en makkelijk. We vlogen door de bladzijden heen. We zaten op het puntje van onze stoel. Nieuwsgierigheid naar waar het heen gaat en dan… een zeer pakkend en verrassend eind.

Wij kijken ontzettend uit naar meer!