Kippenvel: Robin Kramer vindt de magie in het alledaagse

Dit schreef ik in september 2024 op mijn Instagram:

“Het kan ook aan de koffie liggen, maar ik sta echt te stuiteren na het korte telefoontje dat ik net had met Robin Kramer.

Waarom? Omdat we het eens waren over de te varen koers voor de verhalenbundel ‘Achtertuinen’ waarmee hij in februari 2025 debuteert bij Uitgeverij Oevers.

Maar toch vooral omdat die bundel zó fucking goed wordt. Ik heb gisteravond het eerste grove redactierondje afgerond en Robin is nog zo veel beter geworden dan hij een paar jaar geleden al was.

Jarenlang deed hij me vooral denken aan Paul Auster, aan het verlangen dat die leek te hebben om de alledaagse werkelijkheid op te tillen tot een vluchtig moment van bovennatuurlijkheid.

Maar steeds meer dringt zich eerder de vergelijking met Judith Hermann op. Waar Auster de realiteit 10 centimeter optilt, daar gaat Hermann voor de 5 millimeter — en als je haar leest en je na afloop afvraagt waarom je in de betrekkelijke eenvoud van haar verhalen koude rillingen hebt gevoeld, realiseer je je meestal pas dán dat je héél even, héél subtiel opgetild bent. Zo subtiel dat je die werkelijkheid amper verlaten hebt en de magie voor je gevoel echt ín die realiteit hebt gevonden, niet erboven.

Dat is een heerlijk gevoel en dat gevoel geeft Robin Kramer me in ‘Achtertuinen’.”