Kan een 64e boek nog origineel zijn?

Wat ontzettend leuk dat ik voor de Leesclub van Ilona van Luitingh-Sijthoff Ondersteboven van Danielle Steel mocht lezen. Want ja, ik ben fan en ook dit 64e boek dat ik van haar las was geen herhaling van zetten. Vond ik het haar beste? Nee, dat niet. Er gebeurde niet heel erg veel in het boek. De gebeurtenissen waren niet heel bijzonder. Josh vond ik een erg leuk personage. Ardiths dochter Morgan vond ik erg unlikable. Ze neemt haar moeder veel kwalijk en draait daardoor wat in rondjes. Ik vind het knap hoe Ardith toch haar dochter probeert te betrekken in haar leven.

Het was heel fijn hoe de verhaallijnen elkaar afwisselen. Ik kan me niet van andere boeken van Danielle Steel herinneren dat het eerder is voorgekomen dat dit ook binnen een hoofstuk gebeurde. Dat vond ik vernieuwend en prettig lezen.

Ik heb erg genoten van dit boek. 'Wegdromen met een verhaal dat je raakt' is dan ook zeker weer gelukt. Het was heerlijk om te lezen voor het slapengaan en voor korte stukjes onderweg en op verloren momentjes. De herkenbare stijl van DS waarin ze regelmatig terugblikt en herhaalt vind ik op zulke momenten juist fijn en zorgt ervoor dat ik ook als ik moe ben niks van het verhaal mis. Wel denk ik dat het aanstippen van het leeftijdsverschil in beide relaties wel érg vaak terugkomt.

Ik geef Ondersteboven van Danielle Steel 3,5 ster.