Fijn vervolg op deel 1

Dit tweede boek wat De vlucht van Mannus heet, heb ik als buddyread gelezen met een leesmaatje. We lazen elke dag 8 hoofdstukken, dit was goed te doen, daardoor hadden we het boek in 8 dagen uit. Tijdens het lezen van deze hoofdstukken verzonnen we vragen over dat wat we gelezen hadden en stelden die aan elkaar. Of we verzamelden mooie zinnen. Dit vertraagt lezen, past eigenlijk wel mooi bij dit boek, wat zich in de tijd van ridders, koningen en kastelen afspeelt. Ik vond het een fijne buddyread!
De vlucht van Mannus is een zoektocht in hoe Mannus nu in het leven staat, Wie is hij? Wat kan hij? Waar is hij goed in? Doe je wat andere mensen van je verwachten of bepaal je zelf je koers? Een beetje filosofisch in die zin. In dit boek leert hij zichzelf steeds beter kennen, hij overdenkt heel veel en probeert daar het juiste in te doen en te voelen. Hij is inlevend en gevoelig. Hierbij krijgt hij af en toe ook hulp van anderen die hij ook aanvaardt en waar hij voor open staat. En een spannende zoektocht is het! Aan het eind durft Mannus meer zichzelf te zijn en zich niet meer te verstoppen. Jammer dat dit niet door iedereen gewaardeerd wordt.
In dit deel vind ik de relatie en het vertrouwen tussen Mannus en zijn zusje Eila heel mooi beschreven. Eila is nog maar 8 jaar, het is een pienter meisje die duidelijk door heeft hoe het met Mannus gaat. Er staan mooie passages van hen samen in het boek. De andere relaties die Mannus heeft, krijgen in dit boek steeds meer kleur. Hij staat er duidelijk niet alleen voor, dit leert hij steeds meer te zien.
De illustraties van Sophie Pluim op de voorkant van het boek spreken tot de verbeelding, mooi kleurgebruik van contrasterende kleuren. Het kaartje van Elflingen en z'n buurlanden (op het eiland Dugh) op de schutbladen helpt tijdens het lezen bij het bepalen waar Mannus zich bevindt. Net als de stamboom helpt dit om het verhaal beter te begrijpen. Jammer dat naast elke hoofstukaanduiding, die er ook heel mooi uit ziet, voor de rest geen illustraties zijn. Aan de andere kant kun je dan je eigen fantasie wel aanspreken. Er wordt beeldend geschreven door Esther, dus dit is geen probleem. Er zit genoeg spanning in dit boek, waar ik niks over ga verklappen. Delen in het boek zijn rauw en confronterend, dat de tijd van de ridders en overheersers geen makkelijk tijd waren, kun je hierdoor goed invoelen. Het eerste deel vond ik heel verrassend en anders dan de boeken die ik daarvoor gelezen had. Ik vond dit tweede deel iets minder verrassend dan het eerste deel. Waar dit hem in zit kan ik niet helemaal duiden. Misschien dat het voor mij lag aan het einde van het boek. Meestal zit daar een cliffhanger, waardoor je niet kunt wachtern op het vervolgboek dat had ik nu minder sterk. Toch kijk ik uit naar het vervolg en ben benieuwd hoe dit mooie en spannende verhaal van Mannus eindigt (of niet?!)