Een hork van een vader

De dood van een hypochonder van Mirjam Liesker is een heerlijk ongepolijst boek dat je met droge ogen aan het lachen krijgt. Liesker neemt haar vader onder handen die allesbehalve sympathiek is: grofgebekt, ongenuanceerd en vaak ronduit een hork. En juist daarin schuilt de kracht van het boek, zijn botheid en zelfmedelijden zijn zo herkenbaar en schaamteloos neergezet dat ze onweerstaanbaar worden.
De humor is scherp, soms grof en nergens braaf. De hypochondrie wordt niet geromantiseerd, maar genadeloos gefileerd, met scènes die tegelijk pijnlijk en hilarisch zijn. Je lacht, vaak tegen je zin in, om de overtrokken angsten, de mannelijke zelfingenomenheid en het onvermogen van deze man om ook maar één keer normaal te reageren.
Duidelijk wordt dat de hoofdpersoon, die zelf tussendoor ook nog ‘even’ kanker krijgt, zichzelf altijd wegcijfert, ook twee zwaar gehandicapte kinderen heeft.
Ik heb het boek in een ruk uitgelezen, een aanrader!