Claustrofobisch en gaaf!

Wow, wat een boek was dit. Ik ging er compleet blank in en kon het boek amper weg leggen, want ik wilde blijven lezen en wilde weten hoe het verder ging.
Ja, het is af en toe moeilijk te begrijpen, zeker omdat er best wel wat vaktaal aan te pas komt en mijn kennis over vliegen en vliegtuigen en engineering en weet ik veel wat reikt niet zo heel ver, echter had de rest van het verhaal me zwaar te pakken.
Ik voelde zelf claustrofobie optreden toen het vliegtuig op de bodem van de zee lag en het nog maar de vraag was of de twaalf mensen (niet geheel onverwacht natuurlijk twaalf zéér verschillende mensen, zoals je altijd in dit soort boeken hebt) gered zouden kunnen worden, of een verschrikkelijke dood zouden sterven.
De hoofdstukken zijn opgedeeld in korte stukken die vanuit het perspectief van meerdere mensen in de 3e persoon verteld worden. Zo krijg je een goed beeld over hoe meer mensen de ramp ervaren. Zowel de mensen in het vliegtuig als de mensen die ze proberen te redden.
Is het realistisch? Geen idee, waarschijnlijk niet, maar dat maakte me helemaal niet uit.

Overigens lijkt dit boek verfilmd te gaan worden, Paul Greengrass wordt genoemd als regisseur en dan wordt het vast weer op het puntje van de stoel zitten, ook al weet ik dan al hoe het eindigt.