Not my cup of tea

Ik heb The Wishing Game verslonden. Dat boek kon ik echt niet wegleggen, dus ik keek reikhalzend uit naar Meg Shaffers 2e boek. Helaas wist ik al dat het vermoedelijk niet helemaal mijn boek zou zijn, maar ja, toch maar gelezen hè, want Meg Shaffer en haar debuut vond ik echt steengoed.
Het boek leest heel makkelijk weg, maar ik heb weinig tot niks met M/M verhaallijnen. Was in dit boek overigens niet storend. Ja, het ging onder andere over twee vrienden die verliefd op elkaar zijn, prima, deed verder niks af aan het verhaal. Waar ik meer moeite mee had, en dat is echt een persoonlijke voorkeur, is dat het nogal een fantasieboek was. Ook dat wist ik al van tevoren, maar nee, dit is toch echt niet mijn ding.
Beide mannen waren als 14/15 jarige jongens een aantal maanden vermist, maar doken opeens weer levend op. Vijftien jaar later wordt duidelijk waar ze al die tijd waren, in een alternatieve wereld waar ze tot prins en ridder benoemd waren en konden zijn wie ze wilden zijn, iets was één van de jongens in zijn thuissituatie niet kon. Jeremy is inmiddels een succesvol speurneus die vermiste vrouwen en kinderen terugvindt, Rafe leeft een teruggetrokken leven. Hun levens komen na vijftien samen als Emilie de hulp inschakelt van Jeremy om haar vermiste zus te vinden.