Niet meeslepend, maar wel afspelend tegen een mooie achtergrond

Het boek trok mij op het eerste gezicht meteen aan. Drie generaties vrouwen op Sicilië, een familiegeschiedenis vol geheimen, en een achtergrond van tradities, macht en verandering. Aangezien ik van historische romans houd leek dit precies het soort verhaal waar ik normaal helemaal in kan verdwijnen.

Het verhaal laat zien hoe het is om als vrouw je plek te vinden in een wereld die vooral door mannen wordt bepaald. De thema’s van vrijheid, identiteit en familie kwamen duidelijk naar voren. Ook is het bijzonder om te lezen hoe intens de tijd was waarin dit alles zich afspeelde. En vooral één van de vrouwen, Sabedda, was voor mij bijzonder qua leven, de vele uitdagingen en haar reacties daarop.

De titel zelf vond ik passend: bittere sinaasappels als symbool voor levens die van buiten mooi lijken, maar van binnen vaak pijn en teleurstelling verbergen.

Toch merkte ik dat het verhaal me minder wist te raken dan ik had gehoopt. Er kwamen zóveel personages voorbij, vaak met namen die op elkaar leken, dat ik soms echt de draad kwijt was. Dat, samen met de vrij afstandelijke en langdradige schrijfstijl, maakte dat ik moeite had om helemaal mee te leven met de verschillende karakters.

Wat ik vooral miste, was meer diepgang in de hoofdpersoon, Carlotta. Haar ware gevoel en de keuzes die daaruit voortkwamen kon ik niet goed peilen. De thema’s zijn sterk, de setting best mooi en interessant, maar het bleef voor mij net te veel bij beschrijven in plaats van beleven.

Kortom, voor mij nodigt dit boek niet uit meer van de schrijver te lezen. Maar gelukkig voor de schrijver kunnen smaken verschillen.