Actueler wordt het niet, laat die verfilming maar komen ... als je durft!

In mijn recensie over de vorige Jim Matteos thriller, De Paarse Engel, vergeleek ik auteur Era Richmen met het brein achter de James Bond verhalen, Ian Flemming. Echter al tijdens het lezen van dit derde deel in deze reek, Het Vicarius Genootschap, besefte ik dat ik Richmen er te kort mee heb gedaan. Richmen heeft met Matteos inderdaad een eigentijdse geheimagent ten tonele gebracht, maar waar Ian in zijn tijd een overdaad aan onrealistische uitspattingen en scenario's de revue liet passeren (wat ook zijn charme heeft) zijn de verhalen van Era opvallend realistisch. Of de schrijver dat ook zo bedoeld heeft is me niet duidelijk en dat mysterie komt de spanning alleen maar ten goede. In het bijzonder Het Vicarius Genootschap is angstaanjagend actueel waar het onderwerpen als een nieuwe wereldorde betreft. Het geschetste is niet zomaar een voorbeeld van hoe een andere heerschappij eruit zou kunnen zien, het zou op dit moment wel eens de keiharde maar ons nog niet bekende realiteit kunnen zijn. Een realiteit die ook op de lange termijn wellicht onomkeerbaar is ... tenzij er ergens in het diepste geheim een Jim Matteos opstaat. Vanaf de eerste pagina grijpt het verhaal je bij de keel. Overigens zijn de drie boeken over Jim Matteos zondermeer afzonderlijk te lezen. Als ik al wederom een vergelijk met een andere auteur zou willen maken dan is dat bij deze met Thomas Olde Heuvelt. Beiden staan ieder binnen hun eigen genre op eenzame hoogte. Era Richmen schrijft thrillers die zich wereldwijd kunnen meten met de beste in zijn soort en het is in mijn beleving wachten tot er jacht wordt gemaakt op de filmrechten.