Een verrassend schrijfdebuut van Anne van Veen

De kaft van het boek vind ik fraai, een foto van de auteur die je met één oog strak aankijkt, het andere is verborgen achter een haarlok. De manier waarop ze is gefotografeerd maakt het wat mysterieus.
Het boek verhaald over het eerste jaar van Alma op de toneelschool. Haar zoektocht naar zichzelf, maar met name haar gevoelens voor de oudere docent peer, die uitmondt in een nogal ongelijkwaardige verhouding, worden uitvoerig beschreven. Ook het opkijken naar de ouderejaars Fay en de relatie met haar moeder komen aan bod. Het einde van het boek mag verrassend worden genoemd.
Ondanks wat foutjes in het boek vond ik het aangenaam om te lezen. De schrijfstijl van de auteur vind ik uitdagend, midden in een zin kan het perspectief wijzigen of een nieuwe betekenis worden geïntroduceerd. Het is, ondanks het relatief simpele verhaal, dus geen boek om snel te lezen. Vooral ook de sfeer die wordt opgeroepen vond ik het voelbaar. Dat niet alles direkt duidelijk is vind ik niet storend in een literair werk. Anne, als oud-student van de toneelschool, schrijft uiteraard met veel insiders kennis. Al met al vond ik het lezen van dit werk aangenaam. Ik waardeer het boek met 3,5 ster!