Aline doet het weer!

Lees je graag historische romans of verhalen uit de tweede wereld oorlog? Zet dan zeker 'Tot we elkaar weerzien' van Aline van Wijnen op je lijstje.

In de lijn van haar eerdere titels (Het geheime kistje van Elle, Rachel's wens en De verloren dromen van Valeria...overigens ook allemaal aanraders) speelt ook dit verhaal afwisselend in Nederland en (Wit) Rusland, en worden er twee tijdslijnen aangehouden. Het begint in 2000 en blikt terug naar de 2e wereldoorlog.

'Tot we elkaar weerzien' vertelt het verhaal van Anna, ooit een jonge Joodse vrouw uit Hamburg die met haar ouders en broertje te werk gesteld wordt in Minsk.
In 2000 wordt zij door haar kleindochter gevraagd om mee te werken aan een schoolproject over de oorlogstijd. Anna heeft daar nooit over willen praten, maar dit verzoek zet haar uiteindelijk aan tot actie. Zij boekt een reis naar Minsk en daarmee opent ze het luikje naar haar herinneringen.

Aline van Wijnen is een ster in dit genre. Ze rijgt heden en verleden vakkundig aan elkaar, verwerkt echte details uit haar research over de oorlog in haar geromantiseerde verhaal en schuwt tegelijkertijd de gruwelijke details niet. Ik heb meerdere keren gedacht 'hoe dan?', heb het boek zo nu en dan weg moeten leggen, omdat het zo indringend geschreven is. Maar ik heb ook meegehuild bij de dingen die Anna heeft door moeten maken. En ook om hoe de overheid na de oorlog met de partizanen en de helden uit het verzet is omgegaan.

Dit boek zindert nog wel even na en geeft veel stof tot nadenken. Ook omdat de wereld op dit moment laat zien dat oorlog nog steeds actueel is en dat we niet lijken te hebben geleerd van het verleden.
Daarnaast vind ik het een 'fijne bijkomstigheid' dat ik ook lees/leer over de situatie vanuit een (wit)Russisch perspectief. Dit kan Aline goed verwerken in haar historische verhalen, gezien haar eigen achtergrond en studie.

Ik bedank Aline wederom voor het delen van haar schrijftalent en hoop dat ze dat nog lang blijft doen.