Ik heb nooit écht honger gehad

Ik ben een mens van primaire behoeftes. Slaap. Honger. Nee, ik heb nog nooit écht honger gehad, realiseerde ik al na het eerste hoofdstuk van 'Het zwarte jaar' te hebben gelezen. Kraijo schrijft heel visueel. Ik zag de uitgemergelde, bleke, hongerlijdende Ieren levendig voor me. Het prachtige Ierland (je voelt dat de schrijfster iets heeft met de omgeving en daar al heel vaak is geweest) staat bijna in schril contrast met de honger. Ik was meteen groot fan van personage Nora. Maar toen Mary werd geïntroduceerd, ging ik net zo makkelijk mee in háár verhaal. Het was dan ook bijna een teleurstelling dat het laatste deel door de ogen van Nora werd verteld. Bijna. Want Kraijo had het verhaal niet beter kunnen afronden als door de ogen van dit meisje. Dit boek neemt je mee in een totaal andere wereld. Ik las het verhaal achter elkaar uit.