Minder dan 'Het Zoutpad'

Bij 'Het Zoutpad' prees ik Raynor Winn om haar perfecte mix van lange, middellange en korte zinnen in een poëtische schrijfstijl. Hoewel het vervolg ‘De wilde stilte’ vooral door professionele recensenten wordt geroemd en geprezen, ben ik er niet heel wild van. Waarom niet? Raynor stopte in het vervolg teveel beeld naar mijn smaak. Ze stopte er bizar veel beeld, ellenlange beschrijvingen en zinnen in. Die liefde voor de natuur en de beschrijvingen van vogels, bomen en herten: ik had er na een pagina of dertig wel genoeg van. Er kwamen flashbacks naar haar jeugd met nóg meer beelden en beschrijvingen. Ook werkt ze in dit boek telkens met een ontzettend lange aanloop. Er klinkt in je achterhoofd tromgeroffel, maar er gebeurt uiteindelijk vrij weinig. Ze werkte ook telkens met de constructies:
‘En daar was hij.’
‘En daar was het’.
Gevolgd door een dubbele punt.
En dan kwam er weer een natuurbeschrijving.
Het verhaal was naar mijn gevoel zeker twee keer trager dan ‘Het Zoutpad’ en niet zo mooi. (Maar omdat ik ‘Het Zoutpad’ zo ontzettend mooi vond, zal ik deel drie waarschijnlijk toch lezen ;)).