Mooi concept, maar niet hoogdravend

Het spijt me om dit te schrijven, omdat ik het een werkelijk mooi concept vond en het duidelijk is dat de schrijfster zich enorm in het onderwerp heeft verdiept… maar het is geen hoogdravend schrijfwerk. Ze schrijft prima, soms met mooie beeldspraak, maar ze schrijft het alsof ze in het dagelijks leven met iemand praat met zinnen als “Ze is geliefd, want goedlachs”. Ook de conversaties zijn bijzonder simpel uiteengezet en het lijkt alsof de schrijfster slechts een geschiedenisboek op een verhalende wijze wil weergeven. De gesprekken gaan over de belangrijke gebeurtenissen en weinig over dagelijkse zaken, het is een soort spelenderwijs leren. De schrijfster lijkt zich niet werkelijk in te hebben kunnen leven in het personage. Alles is bijzonder voor Julia, de paleizen die ze ziet, de plekken, de personen… terwijl zij ook rijk is opgegroeid. Natuurlijk kan iets verrassend of mooier zijn, maar het lijkt alsof je uit de ogen van de schrijfster in deze wereld rondloopt.

Ook zijn de onderbrekingen van beschrijvingen van het Rome en andere plekken in het hier en nu van de auteur hinderlijk. Ze stelt zich voor hoe alles van de brokstukken tot leven komt, maar het haalt je uit het verhaal en voegt werkelijk niks toe. Op een passende manier had de schrijfster die beschrijvingen ook in het boek kunnen verwerken. Voor mijn part had ik best een archeologisch verhaal willen lezen en een historische roman, maar niet tegelijk in één boek verwerkt.

Vreemd was ook te lezen hoe Julia, als ze door Iullus zijn haar strijkt, voor zich ziet hoe Cleopatra dat gedaan moest hebben bij Marcus Antonius, Iullus’ vader, en hoe Marcus Antonius hetzelfde gekust zou kunnen hebben. Ik weet niet hoe het bij andere mensen zit, maar persoonlijk wil ik mij liever niet voorstellen dat mijn schoonvader dezelfde lippen als mijn vriend heeft, laat staan dat dat een opwindende of vrolijke gedachte tijdens het zoenen is. Het lijkt een soort fanfiction, waarbij vooral de passie van de schrijfster in beeld is, hoe zij verzot is op Cleopatra en de oudheid. Juist die passie had goed gebruikt kunnen worden voor een mooi verhaal, maar wordt ongeloofwaardig neergezet wanneer Julia Cleopatra ook heel hoog in achting neemt, wat in zekere mate begrijpelijk kan zijn omdat het een vrouwelijke heerser betreft, maar verder was zij in die tijd “gewoon” een heerser. Net als Julia’s vader. De hoeveelheid achting die Julie dus voor haar heeft lijkt ongepast.

Soms gooit de schrijfster even een paar zinnen conversatie tussen beschrijvingen door, waarbij die twee zinnen al kunnen gelden voor een “ruzie” waar Julia dan meteen daarna over verteld aan haar vrienden.

Het beloofde feminisme komt ook vrij weinig van tot uiting in het personage, behalve op heel opvallende en ongeloofwaardige momenten. Opeens is Julia gefrustreerd over iets, dan denkt ze weer dat ze ook niet anders had moeten verwachten, dan onderneemt ze iets, maar veel wat Julia voelt komt als een grote verrassing voor de lezer. Het wordt ook allemaal letterlijk genoemd, niet in de subtiliteiten van de gelaatsuitdrukkingen. Ineens lees je dat ze eigenlijk op een bepaalde manier wel van haar echtgenoot gehouden had. Oprecht haalde ik mijn wenkbrauwen hierbij op. Dat had ik niet zien aankomen. Nergens in de tekst viel dat uit op te maken.

Nogmaals, het spijt me dat ik dit boek niet goed vind. Je ziet wat voor werk de schrijfster erin gestoken heeft en daar heb ik respect voor, maar ik heb zoveel malen mijn ogen ten hemel geworpen terwijl ik “Kom op…!” zei dat het mij zwaar viel verder te lezen. Tussen de regels door vind je zeker interessante informatie, maar zoals ik al eerder zei: het is eerder spelenderwijs leren dan een waardige historische roman.