Ontroerend

Dit familieverhaal van Kader Abdolah is zeer persoonlijk en daardoor ontroerend.

Het behandelt het onderwerp dementie. Een veel voorkomende ziekte die niet gestopt of genezen kan worden. Net zoals sommige wonden die het leven ons toebrengt niet te genezen zijn. Iedereen gaat er op zijn eigen manier mee om en neemt zijn toevlucht tot zijn eigen fantasieën. Dat wordt heel duidelijk in dit verhaal.

Het verhaal bevat ook achtergrondinformatie over de verhouding tussen Arabieren en Perzen, Iraniërs in het verleden en heden.

De schrijfstijl vond ik minder goed. Van Kader Abdolah ben ik beter gewend. Het irriteerde me dat je soms niet wist of het werkelijkheid of fantasie was.