Pageturner die een bijzondere, maar bij vlagen ook onbehaaglijke leeservaring biedt

In Kraaien in het paradijs schetst Ellen de Bruin een naargeestig toekomst- en mensbeeld. Deze originele, dystopische roman speelt zich grotendeels af op een eiland dat in het heden van het boek bijna verlaten is. Verlaten van mensen, maar ook van de flora en fauna is weinig meer over.

Gaandeweg ontrafelt de lezer het mysterie hoe het eiland en zijn bewoners zo desolaat geworden zijn. Hiervoor moet de lezer wel aan het werk: hoewel het taalgebruik sober is, is de opbouw tamelijk complex: hoofdstukken schakelen tussen verschillende personages en tussen heden en verleden. Dat sommige namen op elkaar lijken, maakt het voor de lezer soms onnodig lastig.

De personages variëren van onsympathiek tot ronduit weerzinwekkend. Aankomend president Tjal is een machtsbeluste seksist die als latere president de wereld over de rand van de afgrond duwt. Eilander Jenem wordt letterlijk gek van zijn voortdurende afgunst en terroriseert zijn naasten. Desondanks zijn de zo nu en dan karikaturale gedachten en gedragingen van deze mannen vermakelijk.

Opvallend is dat geen van de personages betekenisvol contact met anderen hebben, al is dat voor het vrouwelijke hoofdpersonage Lipa begrijpelijk gezien de eenzaamheid en het seksuele trauma in haar schooltijd. Bewonderingswaardig is dat zij zich tot aan de laatste pagina probeert te ontworstelen aan haar miserabele situatie.

Al met al is Kraaien in het paradijs een pageturner die een bijzondere, maar bij vlagen ook onbehaaglijke leeservaring biedt.